યાદ ઉડીને આવી ને હોઠ ગ્યા'તા થંભી
ખીલખીલાટ ને ખડખડાટ રડ્યા' ત્યારે
દોસ્તીની વાત ને ધમાલ હોય નિરાળી
યાદ કરી ધ્રુશ્કે,ધ્રુસકે હસતા'તા ત્યારે
તારી નજરોના ખૂણે ભરાયા રે...
મારા લાખ ચોરાશી અભડાયા રે ...
વીજ ઝબુકે
તનમન નીતરે,
શ્વાસ પલળે
પ્રેમ ઈશારા
અથડાઈ ફરે પાછા
અંધ એ આંખે :
સુર્ય સવારી
ઝાકળ કચડાયા
પાંદડે આંશુ.
તેજી યા મંદી
કભી ઉનકી છાયા મેં
કભી મેરી હી પરછાઈયા મેં
લગતા હૈ ડર મુઝે કી
કહી મેં ફીશલ ના જાઉં...
કઈ બાર લોગો કો દેખા હૈ
ફીશલતે ઓર ફીશલકર ખડે હોતે ...
લગતા હૈ મેં ભી ખડા હો સકતા હું
ઓર ઉસીસે પાતા હું બલ
" ભલે હી ફીશલ જાઉં ફિર ખડા હો જાઉંગા...
ઉન્લોગો સે મેં કમ ભી તો નહિ .."
...યે સિલસિલા જારી રહેગા ...
આજ મેં ખડા હું આપકો દેખકર
કાલ કોઈ ઔર ખડા હોગા મુઝે દેખકર
...યે સિલસિલા જારી રહેગા ...
ના પથ્થરો પોલા છે,ના મિત્રો આ બોદા છે ..
આંખોમાં હતા જામ,ત્યારે થયેલા સોદા છે ...
______________________________
માંગો તો દોસ્તી જરા બાથ ભરીને માંગો,
હાથ કા મિલાવો?,જાણે ઉઘરાણી કરો છો ...
તમને "તમે" જ્યાં મળો, ત્યાં જ ઉત્સવ મનાવી લો
અહી,રોજ અથડાતા હશે તેય,"કેમ છો" પૂછસે નહિ :
હું અને મારું દર્પણ,
ઘણીવાર ચર્ચા એ ચઢીએ છીએ.
તું ના હોત'તો
તું ના હોત તો હું કેવી રીતે
ઓળખત મને?
કોક ચાર રસ્તે
હું મને જ અથડાઈ ગયો હોત
સાંજ પડે આવું પાછો ત્યારે
મારોજ ફોટો લઈને તું બેસે છે જયારે ...
ત્યારે મને ભાન થાય છે ..
હું શું લઈને જઉં છું
અને શું લઈને આવું છું સાંજે
ત્યારેજ
મને એ ભાન થાય છે કે
હકીકત માં તો હું
ખોવાઈ જાઉં છું લોકો ની ભીડ માં
અને તને મળું છું ત્યારે
લાગે છે કે મેં મને સોધી કાઢ્યો.
આ દર્પણના પડછાયામાં મેં તને દેખ્યો
ત્યારે જ લાગ્યું કે હુજ
મને રખડ-પટ્ટી કરાવી રહ્યો હતો
હવે તું અને હું
રોજ વાતો કરીશું ...
તુજ હવે મારો દોસ્ત
અને હું જ તારો પડછાયો ...
શબ્દની કીમત જેને શાનમાં સમજાય છે
જીન્દગી ટેલીગ્રાફની ભાષા થી ટૂંકાય છે
બળદ કાઢી હળ સાથે જોતર્યો છે મને
ઉપરનીચે આજુબાજુ વેતર્યો છે મને
માળા ને ઉપવાસના તે વચનો ભૂલ્યા
ફરી જન્માવી,શીદને(તે),છેતર્યો છે મને ?
ના પૂછીશ એ રાત મછંદર
બે આન્શુ બે આંખ મછંદર
તત્વોના સૌ પાનાચાવી ગ્યા
ચીંથરા થઇ ગ્યા શાખ મછંદર
એની યાદમાં હરરોજ કઈક ગર્ભ રહ્યી જાય છે.
યાદોની હિરોઈન પછી છું થયી જાય છે.
કુંવારો બાપ બની ટેબલપર સેવ્યા કરું છું.
એક તરફડતી કવિતાની ડીલીવરી થયી જાય છે.
તારા વાયદાઓની પાછળ હતો એક વાયદો.
તું મને મળીશ, જ્યાં હું ખોલીશ દરવાજો
પણ તુ,મને કેમ આમ,ધોખો દઈ ગયી?
કતારમાં કેમ ના દીઠી,જયારે નીકળ્યો જનાજો
હા,
મારા હરેક વાયદા પાછળ હતો એ વાયદો.
મળીશ તને ત્યાજ, જ્યાં ખોલીશ દરવાજો
આમ,એક વાર તો ફરીને દેખવું હતું,વાહલા
તારા જનાજાની પાછળ,હતો મારો જનાજો :)
દેડકાઓ માટે,અપ્સરાઓ ને મેં લપસતી જોઈ છે..
ચાંદના જે માલિક હોત,તેને રસ્તે રઝળતી જોઈ છે ...:
જેણે કોતરવું હોય તેને દેજો,આરશની તકતી
અમે દરિયાના પ્રેમમાં હતા,રેતીના માણસ..
--
એણે ટીસ્યુ કાઢી ને,એની આંખો લુછી
તેમાં,ખભા અમારા ક્યાંથી છાના રહે ?
ટીસ્યુ કાઢીને એણે આખો લુછી લીધી,
અમારા ખભાઓને,કોણ છાના રાખશે ?
ખીલખીલાટ ને ખડખડાટ રડ્યા' ત્યારે
દોસ્તીની વાત ને ધમાલ હોય નિરાળી
યાદ કરી ધ્રુશ્કે,ધ્રુસકે હસતા'તા ત્યારે
તારી નજરોના ખૂણે ભરાયા રે...
મારા લાખ ચોરાશી અભડાયા રે ...
વીજ ઝબુકે
તનમન નીતરે,
શ્વાસ પલળે
પ્રેમ ઈશારા
અથડાઈ ફરે પાછા
અંધ એ આંખે :
સુર્ય સવારી
ઝાકળ કચડાયા
પાંદડે આંશુ.
તેજી યા મંદી
કભી ઉનકી છાયા મેં
કભી મેરી હી પરછાઈયા મેં
લગતા હૈ ડર મુઝે કી
કહી મેં ફીશલ ના જાઉં...
કઈ બાર લોગો કો દેખા હૈ
ફીશલતે ઓર ફીશલકર ખડે હોતે ...
લગતા હૈ મેં ભી ખડા હો સકતા હું
ઓર ઉસીસે પાતા હું બલ
" ભલે હી ફીશલ જાઉં ફિર ખડા હો જાઉંગા...
ઉન્લોગો સે મેં કમ ભી તો નહિ .."
...યે સિલસિલા જારી રહેગા ...
આજ મેં ખડા હું આપકો દેખકર
કાલ કોઈ ઔર ખડા હોગા મુઝે દેખકર
...યે સિલસિલા જારી રહેગા ...
ના પથ્થરો પોલા છે,ના મિત્રો આ બોદા છે ..
આંખોમાં હતા જામ,ત્યારે થયેલા સોદા છે ...
______________________________
માંગો તો દોસ્તી જરા બાથ ભરીને માંગો,
હાથ કા મિલાવો?,જાણે ઉઘરાણી કરો છો ...
તમને "તમે" જ્યાં મળો, ત્યાં જ ઉત્સવ મનાવી લો
અહી,રોજ અથડાતા હશે તેય,"કેમ છો" પૂછસે નહિ :
હું અને મારું દર્પણ,
ઘણીવાર ચર્ચા એ ચઢીએ છીએ.
તું ના હોત'તો
તું ના હોત તો હું કેવી રીતે
ઓળખત મને?
કોક ચાર રસ્તે
હું મને જ અથડાઈ ગયો હોત
સાંજ પડે આવું પાછો ત્યારે
મારોજ ફોટો લઈને તું બેસે છે જયારે ...
ત્યારે મને ભાન થાય છે ..
હું શું લઈને જઉં છું
અને શું લઈને આવું છું સાંજે
ત્યારેજ
મને એ ભાન થાય છે કે
હકીકત માં તો હું
ખોવાઈ જાઉં છું લોકો ની ભીડ માં
અને તને મળું છું ત્યારે
લાગે છે કે મેં મને સોધી કાઢ્યો.
આ દર્પણના પડછાયામાં મેં તને દેખ્યો
ત્યારે જ લાગ્યું કે હુજ
મને રખડ-પટ્ટી કરાવી રહ્યો હતો
હવે તું અને હું
રોજ વાતો કરીશું ...
તુજ હવે મારો દોસ્ત
અને હું જ તારો પડછાયો ...
શબ્દની કીમત જેને શાનમાં સમજાય છે
જીન્દગી ટેલીગ્રાફની ભાષા થી ટૂંકાય છે
બળદ કાઢી હળ સાથે જોતર્યો છે મને
ઉપરનીચે આજુબાજુ વેતર્યો છે મને
માળા ને ઉપવાસના તે વચનો ભૂલ્યા
ફરી જન્માવી,શીદને(તે),છેતર્યો છે મને ?
ના પૂછીશ એ રાત મછંદર
બે આન્શુ બે આંખ મછંદર
તત્વોના સૌ પાનાચાવી ગ્યા
ચીંથરા થઇ ગ્યા શાખ મછંદર
એની યાદમાં હરરોજ કઈક ગર્ભ રહ્યી જાય છે.
યાદોની હિરોઈન પછી છું થયી જાય છે.
કુંવારો બાપ બની ટેબલપર સેવ્યા કરું છું.
એક તરફડતી કવિતાની ડીલીવરી થયી જાય છે.
તું મને મળીશ, જ્યાં હું ખોલીશ દરવાજો
પણ તુ,મને કેમ આમ,ધોખો દઈ ગયી?
કતારમાં કેમ ના દીઠી,જયારે નીકળ્યો જનાજો
હા,
મારા હરેક વાયદા પાછળ હતો એ વાયદો.
મળીશ તને ત્યાજ, જ્યાં ખોલીશ દરવાજો
આમ,એક વાર તો ફરીને દેખવું હતું,વાહલા
તારા જનાજાની પાછળ,હતો મારો જનાજો :)
દેડકાઓ માટે,અપ્સરાઓ ને મેં લપસતી જોઈ છે..
ચાંદના જે માલિક હોત,તેને રસ્તે રઝળતી જોઈ છે ...:
જેણે કોતરવું હોય તેને દેજો,આરશની તકતી
અમે દરિયાના પ્રેમમાં હતા,રેતીના માણસ..
--
એણે ટીસ્યુ કાઢી ને,એની આંખો લુછી
તેમાં,ખભા અમારા ક્યાંથી છાના રહે ?
ટીસ્યુ કાઢીને એણે આખો લુછી લીધી,
અમારા ખભાઓને,કોણ છાના રાખશે ?
No comments:
Post a Comment